Strzelectwo terenowe – Field Target

Strzelectwo terenowe (z ang. field target) to ogólna nazwa dla kilku konkurencji strzeleckich z karabinów pneumatycznych (wiatrówek) oraz nazwa konkretnej konkurencji strzeleckiej, która zapoczątkowała ten rodzaj strzelectwa sportowego.

Strzelanie to wywodzi się z Wysp trzeb2010b0027Brytyjskich, gdzie na początku lat 80. opracowano pierwsze zasady tej konkurencji. Zasady główne wywodzą się z dopuszczalnego prawnie w Wielkiej Brytanii polowania na małe zwierzęta przy użyciu wiatrówek. Jak wszędzie w konkurencjach strzeleckich wywodzących się z praktycznych zastosowań, tak i tu znalazła się grupa chętnych do takiego strzelania, ale w formie bezkrwawej.

trzeb0044W konkurencjach „field target” celem są metalowe tarcze sylwetkowe, kształtem przypominające małe zwierzęta. Tarcze posiadają mechanizm zapadkowy, który po trafieniu celu w wyznaczone miejsce (hitzone – HZ), powoduje złożenie (przewrócenie) się celu. Ponowne „postawienie” celu odbywa się przy pomocy linki zamocowanej do celu i doprowadzonej do stanowiska strzeleckiego. Wielkość figurki wynosi od 10 do 25 cm. Strefa trafień z reguły jest okrągła a jej średnica wynosi od 15 do 45 mm w zależności od odległości do celu i/lub określonej postawy strzeleckiej. Cele ustawia się na dystansie od 8 do 50 metrów.

Na zawodach strzelec może oddać do każdego celu tylko jeden strzał. Biorąc pod uwagę niewielką prędkość pocisku i jego masę trzeb0053(około 0,5 g) oraz silny wpływ warunków atmosferycznych takich jak wiatr czy deszcz, na trajektorię jego lotu, to okazuje się, że trafienie celu nie jest takie proste. Zawody przeprowadza się w terenie, na którym zwykle wyznacza się od 20 do 40 stanowisk, od jednego do dwóch celów na każdym (maksymalnie 40 celów).

Do konkurencji dopuszcza się użycie wyłącznie karabinów pneumatycznych. Przepisy oraz uwarunkowania lokalne różnych krajów powodują, że strzelcy dzieleni są na kilka kategorii, zależnych od energii wystrzeliwanego pocisku oraz rodzaju wiatrówki. Wiatrówki są wyposażane w celowniki optyczne służące również do pomiaru odległości do celu. Jednocześnie nie dopuszcza się używania innych urządzeń pomocnych w określeniu dystansu.

TROCHĘ HISTORII

Wprawdzie pierwsze zasady konkurencji field target opracowano na Wyspach Brytyjskich, ale dość szybko upowszechniły się one zarówno w Europie, jak i na innych kontynentach.

dpp1465W Polsce rozwój tego strzelectwa nastąpił wraz ze zmianami w Ustawie o Broni i Amunicji wprowadzonymi w 1999 roku oraz pojawieniem się w wolnym handlu w 2000 roku wiatrówek gładkolufowych. Początkowo niewielka grupa ludzi skupiona wokół prekursorów strzelectwa terenowego w Polsce szybko się rozrosła. Dzięki ich staraniom, jesienią 2002 roku, nieopodal miejscowości Morsko (Jura Krakowsko-Częstochowska), odbyło się pierwsze spotkanie-zlot miłośników strzelań terenowych. Po nich nastąpiły następne, nabierając z czasem charakteru cyklicznego. Później odbywały się dwa razy w roku – wiosną i na jesieni. Uczestniczyli w nich nie tylko strzelcy krajowi. Niepowtarzalność miejsca, a przede wszystkim klimatu tych spotkań powodowała, że dość licznie przybywali strzelcy z innych państw – Niemiec, Litwy, Rosji, Wielkiej Brytanii.

W 2003 roku powołano do życia Stowarzyszenie Pneumatycznego Strzelectwa Terenowego – PFTA, DSCN6559które w 2004 roku zostało przyjęte do World Field Target Federation. Federacja ta zrzesza obecnie ponad 20 organizacji narodowych z 3 kontynentów. W 2012 roku Stowarzyszenie przekształciło się w Ogólnopolskie Stowarzyszenie Pneumatycznego Strzelectwa Terenowego – PFTA.

W Polsce do tych konkurencji dopuszczone są wiatrówki wystrzeliwujące śrut z energią początkową nie większą niż 17 dżuli. W świetle Ustawy o Broni i Amunicji wiatrówki takie trzeb2010b0036nie są klasyfikowane jako broń i nie jest na nie wymagane jakiekolwiek pozwolenie, nie podlegają także rejestracji. Należy jednak pamiętać, że jest to urządzenie mogące w określonych warunkach być niebezpieczne. Dlatego zawsze obchodzimy się z wiatrówkami z należytą rozwagą i zachowaniem rygorystycznych zasad bezpieczeństwa.

Obecnie regularnie co roku rozgrywane są zawody w strzelectwie terenowym o Puchar PFTA (nazywane też Pucharem Polski) na terenie całego kraju, które organizowane są przez lokalne grupy strzeleckie (Warszawa, Łódź, Poznań, Gdynia, Kraków, Wrocław, Katowice, Kielce, Bydgoszcz, Szczecin i inne). Głównym założeniem Pucharu PFTA jest przeprowadzenie około dziesięciu zawodów, z których wyniki najlepszych pięciu startów każdego zawodnika liczone są w klasyfikacji generalnej Pucharu, a spośród najlepszych zawodników Pucharu PFTA wyłaniana jest reprezentacja na Mistrzostwa Świata w strzelectwie terenowym.

Rozróżnia się kilka odmian konkurencji strzelań terenowych, wynikających z różnych zapisów regulaminowych. Nazwy konkurencji posiadają brzmienie angielskojęzyczne, które zostało przyjęte na arenie międzynarodowej jako obowiązujące:

  • FT – field target
  • HFT – hunter field target
  • NHFT – night hunter field target
  • SFT – sporting field target

Field target (FT) – konkurencja, której zasady zostały najwcześniej określone. Polega na strzelaniu z karabinka pneumatycznego co celów, w których strefa trafienia (HZ) ma wielkość od 15 do 40mm. Obrazek1Cele są umieszczone na dystansie od 8 do 50 metrów. Zawodnik musi zająć pozycję strzelecką w wyznaczonym miejscu. Na większości stanowisk obowiązuje pozycja dowolna, która najczęściej jest pozycją siedzącą, z karabinkiem wspartym na kolanie. Karabin zawsze musi mieć kontakt jedynie z ciałem strzelca.  Wykorzystywanie naturalnych elementów terenu nie jest dopuszczalne. Zawodnik może używać podkładek pod ciało (siedzisk), ale nie mogą one być wyższe niż 4-5 cali (10-12,5 cm). Na niektórych stanowiskach obowiązuje pozycja wymuszona – klęcząca lub stojąca i tylko z takiej zawodnik może strzelać. Czas na stanowisku jest ograniczony i wynosi najczęściej 1 minutę na cel. Zawodnik może używać dowolnego karabinu pneumatycznego z klasycznym celownikiem optycznym. Zawodnik nie może posługiwać się dalmierzem, wskaźnikiem laserowym ani innymiObrazek3 urządzeniami pomagającymi określić dystans do celu, zarówno wbudowanymi w celownik optyczny jak i stanowiących osobne urządzenie. Do określenia dystansu do celu może natomiast stosować zmianę nastaw celownika optycznego (regulacja ostrości). Dlatego w FT spotyka się najczęściej celowniki o krotności powiększenia od 24 do 50 razy. Za trafienie w cel powodujące jego przewrócenie zawodnik otrzymuje 1 punkt. Trafienie nie skutkujące przewróceniem celu oraz nie trafienie w cel nie są punktowane.

Hunter field target (HFT) – konkurencja, której zasady opracowano trochę później niż FT. Głównym zamysłem tej konkurencji jest wprowadzenie zasad bardziej zbliżonych do tych, które trzeb2010b0045spotyka się podczas polowań. Dlatego jedną z głównych różnic jest to, że zawodnik może przyjąć na stanowisku dowolną pozycję strzelecką, z wyjątkiem pozycji „siedzącej” (dowolna FT) i może skorzystać z wszelkich udogodnień terenowych jakie znajdą się w zasięgu stanowiska. Tak jak w FT, zawodnik nie może używać urządzeń do określenia odległości. Dodatkowo też nie może używać do tego celu celownika optycznego. Zmiana jakichkolwiek jego nastaw grozi dyskwa-lifikacją. Dlatego w HFT stosuje się celowniki o stosunkowo niskiej krotności powiększenia – zwykle 6-10 razy. Celami, podobnie jak w FT są figurki ze strefami trafień od 15 do 45 mm. trzeb2010b0060Ponieważ trafienie celu przy takim ograniczeniu możliwości technicznych sprzętu jest dużo trudniejsze, to cele ustawia się na skróconym dystansie od 7,5 do 41 metrów (45 jardów). Ponadto obowiązuje inny system punktowania. Za trafienie celu skutkujące jego przewróceniem zawodnik otrzymuje 2 punkty, za trafienie w sylwetkę, ale bez przewrócenia – 1 punkt, całkowite chybienie celu to 0 punktów. Podobnie jak w FT, zawodnik może oddać tylko jeden strzał do celu. W HFT standardowo nie obowiązują ograniczenia czasowe, ale w określonych przypadkach organizator może je wprowadzić – wtedy zawodnik może mieć np. 1 minutę na cel.

Morsko2008nocnik2Night hunter field target (NHFT – nocne HFT) – jest to odmiana HFT, z tym że rozgrywana po zmroku. Zawodnik może posługiwać się sztucznym oświetleniem. Nie jest ważne czy jest to oświetlenie specjalnie do tego przeznaczone, zwykłe latarki czy urządzenia zbudowane samodzielnie. Warunkiem koniecznym jest jedynie to, by całość urządzenia była związana z karabinem lub ze strzelcem, zarówno podczas strzelania, oczekiwania na swoją kolej, jak i przechodzenia na następne stanowisko. Poza tym obowiązują wszystkie zasady jak dla HFT.

Sporting field target (SFT) – jest to najmłodsza z odmian trzeb2010b0093strzelań terenowych. Zasady tej konkurencji wypełniają lukę pomiędzy FT i HFT i stanowią pewną kompilację przepisów obu konkurencji. Zawodnik zobowiązany jest do zajmowania pozycji strzeleckich wg zasad FT. Nie może używać żadnych urządzeń do określenia odległości (w tym celownika optycznego). Odległość do celu zawodnik musi określić gołym okiem (jak w HFT), ale przed oddaniem pierwszego strzału na stanowisku może dokonać korekty ustawień celownika. Obowiązuje limit czasu jak w FT oraz punktacja wg zasad FT. Także wielkość i rozmieszczenie celów są jak w FT. Takie ujęcie reguł powoduje, że rywalizacja nie wymaga posiadania specjalizowanego sprzętu (szczególnie celownika).

Tomasz Cielepak


Hit Counter by technology news